بازی روزگار

در 1 1 یاد میگیری اعتماد به حرفهایِ قشنگِ بدون پشتوانه، مثل آویختن به طناب پوسیده است.

یاد میگیری نزدیکترین ها به تو، گاه می توانند دورترین ها باشند.

یاد میگیری اونقدر از خودت برای روز مبادا پس انداز داشته باشی که روزی بتوانی تمام خودت را بغل کنی و بروی و در جایی که شنیده و فهمیده نمی شوی نمانی. 

یاد میگیری دیوار خوب است، سایه درخت مطلوب است اما تکیه گاهِ ابدی نیست.

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم خرداد ۱۴۰۱ ساعت 7:56 PM توسط بنده خدا  |