من و خدا

حضرتِ مادر ..سه سال از رفتن بی باز گشتت گذشت و من هنوز با تمام وجود صدایت میکنم در آرزوی شنیدن صدایِ زیبا و دلنشینت که بگویی جانِ مادر، تا این موسیقی دلنواز جانم را طراوت بخشد. اما....زندگی بدون تو، اسارت در برزخ رویاهای تاریک و سردِ بدونِ مادر است. + نوشته شده در پنجشنبه هجدهم مرداد ۱۴۰۳ ساعت 9:32 AM توسط بنده خدا  |  بخوانید...

یک سال گذشت و نبودنت را بیشتر و بیشتر به رخمان کشید ....زود گذشت ، اما طولانی....زود گذشت ، اما دردناک....و جای خالی ات در جای جای قلبمان با تمام وجود حس شد و هرگز پر نشد ....خیلی دلتنگ شنیدن صدات هستم حضرت پدر...

دو سال از رفتن و سفرِ بی بازگشتت،گذشت... اما به نظرم بیست سال گذشته. مگه نمیگن با گذر زمان آدم آروم میشه؟ پس چرا هنوز قلبم از یاد آوری نبودنت میسوزه؟ چرا قلبم فشرده میشه و چشام تر میشه؟ میدونم که از توی آسمون میبینی که چقدر این روزها برامون سخت و نفس گیر هست. خودت برامون دعا کن.مامان دلم برات تنگ شده...