نامه ام به خدا

بسم الله الرحمن الرحیم

بنام خداوند بخشنده ومهربان

سلام بر خدای مهربان و عاشق

ششم مرداد ماه برای شما نامه ای نوشتم و از میلاد و تولد تازه وجود خویش، با شما سخن گفتم. از آن شبی که در اوج درد و در زمانی که از همه چیز و همه کس نا امید شده بودم،با چشمی پر از اشک و با صدایی لرزان شما را بنام " یا من اسمه دوا و ذکره شفا " می خواندم، بنده ای از بندگانت را فرستادی تا جویای حالم شود و آن بنده شد ناجی من از طرف شما.

اما امروز نامه ام پیام آور شادی نیست.

اکنون باید از غرور و تکبر وجودم صحبت کنم. از غروری که تمام وجود بنده ات را پر کرده بود و موجب شد تا تمامی الطاف شما را فراموش کنم.

خدای من... این بنده حقیر نتوانست از آن نعمتی که در اختیارش قرار گرفت بخوبی استفاده کرده و قدردان باشد و اکنون شرمنده ام.

خدایا...فهمیدم، اما چه سود که دیر فهمیدم.

پرورگارا...

این بنده حقیر بازهم میگوید " یا من اسمه دوا و ذکره شفا "

یعنی دوباره لطفت شامل حالم میگردد؟؟